Robert Pattinson jaagt op kijkcijfers, Charli xcx doet vulkanen uitbarsten en Jane Austen laat nog altijd harten sneller kloppen. Dit zijn de goeie films van oktober

Mémoire de fille
Normandië, 1958. Annie is zeventieneneenhalf en zoekt naar manieren om zich vrij te maken uit haar vertrouwde omgeving (haar katholieke gezin op het Franse platteland). Voor het eerst zonder haar ouders op stap, meldt ze zich aan als begeleider op een zomerkamp. Vastbesloten om wereldwijs te worden, stort ze zich gretig op de kampdynamiek, waar jeugdig verlangen en onderlinge rivaliteit vooropstaan en het begeleiden van de kinderen bijzaak is. En drie keer raden: de wat oudere en felbegeerde kampleider ziet de naïeve Annie wel zitten, wat links en rechts voor problemen zorgt. Het gelijknamige biografische boek van Annie Ernaux (ook bekend van Les années en het eerder verfilmde L'événement) werd door actrice Judith Godrèche verfilmd, die haar eigen dochter de hoofdrol liet spelen. Bij de wereldpremière in Cannes zat ik één rij verwijderd van het literaire icoon, dat na de aftiteling een traantje wegpinkte. Terwijl ik me afvraag hoe het voelt om zo’n kwetsbare periode van je leven te herbeleven op het grote doek, ben ik vooral heel erg dankbaar dat Ernaux al die momenten met ons wil delen – in woord en beeld. (Tessa)

Shall We Dance
Sinds Cineville-hit Perfect Days uit 2023 voelt het beeld van acteur Kôji Yakusho op een fiets als thuiskomen. Maar wat blijkt: in de Japanse klassieker Shall We Dance? uit 1996 zat hij ook al iconisch op een tweewieler. 27 jaar jonger, maar al even dromerig. Yakusho speelt hier de brave kantoorklerk Shohei Sugiyama, wiens leven bestaat uit slapen, werken en forenzen (met de fiets dus, en de metro). Hobby’s of liefhebberijen heeft hij niet, tot hij op een dag met knikkende knieën besluit om een dansschool binnen te stappen. Wat volgt is onvervalste feelgood, in een film vol moedige buitenbeentjes die je stuk voor stuk het allerbeste gunt. Moeten jij en je Cinevillepas naar deze en nog 37 andere films? Ja, eigenlijk wel. Maar vergeet niet om ook af en toe te gaan dansen. (Jesse)

Sense and Sensibility
Welkom terug, Dashwood-zussen. We hebben jullie gemist, al werden we de afgelopen dertig jaar goed gezelschap gehouden door de 1995-verfilming met Kate Winslet en Emma Thompson. Georgia Oakley (Blue Jean) durfde het aan om de Austen-klassieker uit 1811 in een nieuw jasje te gieten, waarin de verstandige Elinor (Daisy Edgar-Jones) en de gevoelige Marianne (Esmé Creed-Miles) beiden laveren tussen hun hoofd en hun hart en de gemixte signalen van hun love interests. Want ze mogen van alles voelen, hun financiële afhankelijkheid van een huwelijk in het Regency-tijdperk van Engeland maakt partnerkeuze allesbehalve een simpele zaak. Wie Fennells kinky adaptatie van Wuthering Heights eerder dit jaar helemaal niets vond, zit hier goed: Oakley maakt een klassieker van een klassieker, met glooiend licht, subtiele strijkers op de score, en een frisse, zachte blik op een romantisch dilemma dat ons al meer dan tweehonderd jaar intrigeert: doen we verstandig, of volgen we ons gevoel? (Tessa)

Erupcja
Vulkanen en de liefde: wat hebben ze met elkaar gemeen? Ze borrelen allebei onder de oppervlakte, kunnen kolkend heet zijn, komen tot explosieve hoogtepunten en laten soms een spijtig pad van verwoesting achter zich. Waar de prijswinnende docu Fire of Love draaide om de driehoeksverhouding tussen twee verliefde vulkanologen en hun liefde voor vuurspuwende kraters, ontvlammen de liefdesperikelen in Erupcja tussen de Britse Bethany (Charli xcx), haar huidige vriend Rob en haar Poolse ex-liefje Nel (Lena Góra). Waar Rob vooral een lieve en veilige partner is, barst er telkens een vulkaan uit wanneer Bethany en Nel samen zijn. (Letterlijk.) Dus wanneer de Etna weer gespuwd heeft wanneer Bethany ‘toevallig’ met manlief in Warschau is — de woonplaats van Nel — weet ze waar ze naartoe moet. Zijn de erupties toevallig, of brengt het noodlot de twee vrouwen samen? Het blijkt vooral een excuus om een boel problemen te maken, maar dat kennen we van opperbrat Charlotte Emma Aitchison. En daar zijn we dol op. (Tessa)

Primetime
‘Het was zo bizar en losgezongen van de realiteit.’ Dat presentator Chris Hansen niet blij was met Primetime, een film over hemzelf en zijn legacy, realityserie To Catch a Predator, maakte hij goed duidelijk. En in alle eerlijkheid: Hansen is in de film dan ook best wel een draak. Hij ziet geen moraal, maar dollartekens, kijkcijfers en roem. In Primetime gaan we terug naar de piek van zijn succes: het is 2006 en Hansen lokt samen met burgerwacht Perverted Justice volwassen mannen naar nepafspraakjes met minderjarigen, om ze op nationale tv aan de schandpaal te nagelen. Alles voor de views. Wanneer het team hoort dat ze een primetime-slot kunnen scoren – en daarmee tv-sensatie Lost van de troon stoten – gaan alle remmen los op zoek naar een predator die de VS zal shockeren. Regisseur Lance Oppenheim verfilmde dit bizarre stukje mediageschiedenis, gebaseerd op het artikel Tonight on Dateline This Man Will Die, gooide er een vettig 00s-filter over en maakte van Pattinson een woeste predatorjager. Dus ja Hansen, het is bizar en onwerkelijk, maar dat was jouw verknipte manier van tv-maken ook. (Emin)