If I Had Legs I'd Kick You

‘Druk hebben we het allemaal wel eens – zeker in december – maar niets kan tippen aan de to-do-lijst van Linda (Rose Byrne), lijdend voorwerp in If I Had Legs I'd Kick You. Ze moet haar zieke dochtertje aan het eten krijgen, de strenge blikken ontwijken van de artsen die het meisje proberen te behandelen,'s nachts haar sondevoeding bijvullen, de telefoon opnemen als haar man zich op afstand ergens mee wil bemoeien, een doorgedraaide hamster in leven houden, geduldig luisteren naar haar patiënten (Linda is een slecht betaalde psychotherapeut), en – wat de hel? – dealen met een reusachtig, kosmisch en bodyhorror-achtig gat in het plafond van haar slaapkamer. Tijd om na te denken heeft Linda niet, maar af en toe, middenin de nacht, als er niemand is om haar lastig te vallen, zoekt ze het gat op. Ze kijkt omhoog en staart de donkerte in, speurend naar * iets *. Als wij een reusachtig, kosmisch en bodyhorror-achtig gat waren, zou je diep verstopt in ons de woorden * GA. NAAR. IF I HAD LEGS I'D KICK YOU. * kunnen vinden. Je krijgt misschien stress van deze overweldigende film, maar geen spijt. Wie weet vind je ergens in de chaos een verloren stukje van jezelf. Kan dat ook weer van je lijstje.’