Een superkleuren-musical, veel geklets en honderden bevers in zwart-wit. Dit zijn de goeie films augustus

Primavera
Ga mee naar het Venetië van de 18e eeuw, waar het kerkje van meisjesweeshuis Ospedale della Pietà te maken heeft met teruglopende bezoekcijfers en de kuchende zonderling Antonio Vivaldi laat aanmeren om de mooiste muziek te komen maken. Niet alleen voor de schatkist van het weeshuis is de komst van Vivaldi een uitkomst, ook de 20-jarige Cecilia bloeit er helemaal van op. Vivaldi maakt van Cecilia zijn nummer 1-violist, waardoor ze haar lot als weeskind en gedwongen bride to be even kan vergeten. Deels biopic, deels portret van een eigenzinnige jonge vrouw in een door mannen en de kerk gedomineerde wereld, bevat het door opera-regisseur Damiano Michieletto gemaakte kostuumdrama Primavera een mooie balans tussen hemelse én helse momenten. Vivaldi en Cecilia verdienen elkaar, maar de rest van de wereld is niet waardig. (Jesse)

Kontinental ’25
Wie deze zomer zin heeft in een goed gesprek, moet naar Kontinental ’25. De nieuwe satire van de Roemeense regisseur Radu Jude is als een ketting van diepgravend geklets, met de veertigjarige deurwaarder Orsolya als weifelend middelpunt. Nadat een door haar begeleidde uithuiszetting eindigt in de zelfmoord van een oude kraker, gaat Orsolya met haar ziel onder haar arm op bezoek bij familieleden, collega’s, vrienden, de politie en een priester. Ze hoopt dat zij haar schuldgevoel kunnen wegnemen – maar nee. Vaak wordt er langs elkaar heen gepraat, soms zijn de gesprekken supergrappig en soms lopen ze volledig uit de hand. Tussen de regels door gaat het altijd over de grote problemen van onze tijd. Van vreemdelingenhaat tot het ongebreidelde kapitalisme. Radu Jude draaide Kontinental ’25 op verschillende locaties in de Roemeenste stad Cluj, waar een wildgroei aan duurbetaalde nieuwbouw hand in hand gaat met zichtbare armoede en verval. Hij filmde het allemaal met een iPhone, waardoor de werkelijkheid nooit mooier wordt dan-ie is. (Jesse)

Peter Hujar’s Day
Op de avond van 18 december 1974 vraagt schrijver Linda Rosenkrantz (Rebecca Hall) haar vriend Peter Hujar (Ben Whishaw) om alles te vertellen over wat ie die dag heeft gedaan. Ze zijn in Hujars New Yorkse appartement waar de fotograaf aan één stuk door kletst over van alles. Het idee voor Peter Hujar’s Day begon als kortfilm, maar regisseur Ira Sachs (Passages) breidde het project uit zodra hij zag wat voor powerhouse hij met Whishaw als Hujar in huis had. Peter Hujar is een te gekke praatjesmaker en een te gekke fotograaf, dus ‘t is niet gek dat Sachs en Rosenkrantz ‘m zo adoreren. Of Hujar nu namen als William Burroughs en Allen Ginsberg laat vallen of het simpelweg over zijn boodschappen heeft: die ene dag in 1974 blijft boeien. (Emin)

Hundreds of Beavers
Net als je geen ‘Is AI the Death of Cinema?’-kop meer kan hebben, is daar Hundreds of Beavers. Een creatieve, 100% mensgemaakte ode aan Buster Keaton, vroege videospelletjes en, ja, The Revenant, over een ciderbrouwer die in een winterwonderland een appeltje moet zien te schillen met honderden (of zijn het duizenden?!?) boze bevers. Een absurd verhaal in zwart-wit, zonder dialoog, vol volwassen venten in goedkope verkleedpakken en grappen die soms zo flauw zijn dat je niet weet of je mag lachen. En toch is Hundreds of Beavers één van de meest opwindende bioscoopervaringen in tijden, zéker in een volle zaal. Oliekoekendom en vreselijk vernuftig, totaal nietszeggend en episch tegelijk. Regisseur Mike Cheslik en producent/schrijver/ster Ryland News maakten de film voor 150 duizend dollar in de winter van 2019, brachten de film in 2022 in eigen beheer uit en krijgen er in de zomer van 2026 een sloot Nederlandse fans bij. Het herstel van je geloof in cinema komt soms uit onverwachte hoek. (Lauren)

Les parapluies de Cherbourg
Cherbourg mag normaal gesproken een regenachtig havenstadje zijn in Normandië, in de handen van Jacques Demy plonst de kleur uit de hemel. Pastel, gesatureerd, gedempt: alles perfect op elkaar afgestemd in deze volledig gezongen klassieker uit 1964, die wordt uitgebracht als onderdeel van een retrospectief over de filmmaker (die jarenlang getrouwd was met de filmicoon Agnès Varda). Geneviève (Catherine Deneuve) is dolverliefd op een lokale autotechnicus, maar haar 17-jarige hart breekt in duizend stukjes als haar liefje voor zijn dienstplicht twee jaar naar Algerije wordt gestuurd. Een verzwegen tienerzwangerschap en de dreiging van het faillissement van haar moeder’s parapluzaak later, moet de jonge vrouw haar harde realiteit onder ogen komen. Met een bitterzoete blik is deze film een absoluut meesterwerk over gemiste kansen in de liefde en de compromissen die het leven vormgeven. (Tessa)