Tardes de soledad

‘Tussen je vingers door naar The Substance turen, langzaam rijdende ramptoeristen bij een auto-ongeluk: wij mensen (simpele zielen) kunnen soms niet stoppen met kijken naar iets gruwelijks. In de arena’s uit Tardes de soledad, waar nog altijd tienduizenden toeschouwers op het stierenvechten afkomen, is dat niet anders. De Spaanse regisseur Albert Serra (Pacifiction) volgt torero Andrés Roca Rey (a.k.a. ‘de Messi van de matadors’) en zijn team van bloedende stier naar bloedende stier. Andrés neemt risico’s, blijft ongedeerd en rijgt ze één voor één aan zijn zwaard. Na afloop geven de fans hem een schouderklopje: ‘Jouw ballen zijn groter dan de hele arena.’ Met de camera dicht op het spektakel neemt Serra je mee in een wereld vol goudkleurig borduurwerk, traditie en toxic masculinity. Van de stieren wordt verwacht dat ze braaf neergaan wanneer het spel daar klaar voor is. Is dat wreed en zielig? Ja. Is Andrés een wandelende rode vlag? Ook ja. Toch zitten de tribunes vol juichende mensen, starend naar de hypnotiserende bewegingen van deze jonge god. Serra brengt de pijn en de poëzie van het ritueel zó betoverend mooi in beeld, dat de kans groot is dat ook jij je straks afvraagt: waarom kan ik mijn ogen hier niet van afhouden?’