Here

‘Kijk hier: er liggen nog een overgebleven paprika en bleekselderij in de groentela. En daar: felgroen mos dat groeit tussen de stoeptegels. Als je te snel gaat en niet goed kijkt, zie je al dat moois over het hoofd. Net zoals je de kleine fijne zomerfilm Here over het hoofd zou kunnen zien. En dat zou zonde zijn. Een verhaal heeft Here niet echt, goeie gevoelens des te meer. Het is zonnig in Brussel en we volgen de zachtaardige bouwvakker Stefan tijdens een reeks lange wandelingen (in korte broek) door de stad. Op de eerste dag van de bouwvak heeft hij soep gemaakt van de restjes uit zijn koelkast: om zelf op te eten, maar ook om langs te brengen bij vrienden, familie en de monteur die zijn auto gereed moet maken voor een reis terug naar Roemenië. Van de bijna-vergeten-groenten tot de random vrouw die hij ontmoet in een stadstuintje: alles en iedereen krijgt van Stefan evenveel aandacht. Alleen Shuxiu, die mossen opzoekt en bestudeert in het betonnen Brussel, laat hem nog langer stilstaan dan gewoonlijk. Hij zocht haar niet, maar ze vonden elkaar wel. Gewoon door goed te kijken.’