El Club

In een huis aan de Chileense kust wonen vier vieze priesters. Ze hebben zich afgezonderd om te ontsnappen aan hun verleden van kindermisbruik, kidnapping en andere katholieke hobby's. Maar zoals dat gaat met oude zondes: die staan op een gegeven moment toch weer op de deur te bonzen. Regisseur Pablo Larraín ging eerder met Post mortem en NO de confrontatie aan met het duistere politieke verleden van zijn vaderland, nu komt de kerk aan de beurt.

In een sombere Chileense badplaats maken we kennis met vier mannen van middelbare leeftijd niet meer doen dan zitten, eten, naar reality-tv kijken en wedden op een windhond die ze trainen voor de lokale hondenraces. Pas na een paar scènes wordt duidelijk dat deze mannen allemaal priesters zijn, hoewel ze nooit bidden, naar de kerk gaan of iets anders religieus doen naast het drinken van rode wijn.

Op een dag komt er een jongen bij hun schuilplaats aanwaaien die de priester beschuldigt van seksueel misbruik, waarna de ruzie op gruwelijke wijze escaleert. Vader Garcia, een jonge weldoener, dwingt hen tot het opbiechten van een reeks zonden die variëren van pedofilie en politieke corruptie tot het verkopen van baby’s.

Larraín maakte een vernietigend portret van een door en door verrotte ‘religieuze club’, met flarden van gitzwarte humor, waarbij we nooit helemaal weten met wat voor soort mensen we te maken hebben. Iedereen lijkt iets te verbergen te hebben in dit grimmige oord.